به گزارش عصر تهران، حضور یک خانه واقعی در یک سریال پربیننده می‌تواند سرنوشت آن ملک و حتی محله اطرافش را تغییر دهد. خانه‌هایی که زمانی تنها بخشی از زندگی روزمره مردم بودند، گاهی پس از دیده‌شدن در قاب تلویزیون به مقصدی برای طرفداران تبدیل می‌شوند.
این شهرت اما همیشه خوشایند نیست. برخی مالکان با هجوم گردشگران، عکاسی، سرک کشیدن از پنجره‌ها و حتی ورود افراد ناشناس به حریم خصوصی خود مواجه شده‌اند. در مقابل، بعضی دیگر توانسته‌اند از این محبوبیت برای ایجاد کسب‌وکار و ارتباط با گردشگران استفاده کنند.
شهرت «اِمردیل» و دردسر گردشگران برای ساکنان
کیت فاکس در روستای اشولت در یورکشایر غربی زندگی می‌کند؛ خانه‌ای که در دوره فیلمبرداری سریال بریتانیایی «اِمردیل» در این روستا دیده می‌شد.
او می‌گوید: در دوران همه‌گیری کرونا، ورود افراد ناشناس به خانه به مشکلی جدی تبدیل شده بود. به گفته فاکس، گاهی افراد در را باز می‌کردند یا از پنجره‌ها به داخل خانه سرک می‌کشیدند.
او توضیح داده است که حتی یک نفر سر خود را از در ورودی داخل خانه برده بود. به گفته فاکس، ممکن است حدود ماهی یک بار فردی برای باز کردن در یا انجام رفتاری مشابه اقدام کند.
این تجربه نشان می‌دهد مرز میان علاقه به یک اثر تلویزیونی و رعایت حریم خصوصی ساکنان، در برخی مقاصد گردشگری تلویزیونی به چالشی جدی تبدیل شده است.
خانه والتر وایت همچنان مقصد طرفداران «بریکینگ بد»
خانه‌ای که نمای بیرونی آن در سریال «بریکینگ بد» به عنوان خانه والتر وایت استفاده شد نیز سال‌هاست با حضور طرفداران مواجه است.
وینس گیلیگان، خالق این مجموعه، در سال ۲۰۱۵ از طرفداران خواست از بازسازی یکی از صحنه‌های معروف سریال در این خانه خودداری کنند. در آن صحنه، یک پیتزای کامل روی سقف خانه پرتاب می‌شود.
با وجود این درخواست، مزاحمت‌ها ادامه یافت. در نهایت، مالکان خانه حصاری آهنی با ارتفاع حدود ۱.۸ متر در اطراف ملک نصب کردند.
فرانک ساندووال که تورهای «بریکینگ بد» را با خودروهای کاروانی برگزار می‌کند، می‌گوید: برخی طرفداران همچنان تلاش می‌کنند پیتزا را روی خانه بیندازند. به گفته او، بعضی افراد حتی برای عبور از حصار تلاش می‌کنند.
خانه «گاوین و استیسی» به موزه‌ای زنده تبدیل شد
تجربه همه صاحبان خانه‌های مشهور تلویزیونی منفی نیست. گلندا کنیون، صاحب خانه‌ای در شهر بری در جنوب ولز، توانسته است شهرت خانه‌اش در سریال کمدی «گاوین و استیسی» را به فرصتی برای ارتباط با گردشگران تبدیل کند.
خانه کنیون در این سریال به عنوان خانه گوئن، مادر استیسی، دیده می‌شود. او در ابتدا تمایلی نداشت بازدیدکنندگان را به داخل خانه راه دهد.
کنیون می‌گوید: در سال دوم تصمیم گرفت رویکرد خود را تغییر دهد و در خانه را به روی علاقه‌مندان باز کند.
اکنون خانه او مجموعه‌ای از یادگاری‌های مرتبط با سریال را در خود جای داده است. از آهنربای یخچال و جاکلیدی گرفته تا دستمال آشپزخانه و انواع تی‌شرت‌های مربوط به «گاوین و استیسی» در این مجموعه دیده می‌شود.
در آشپزخانه نیز محلی برای عکاسی گردشگران ایجاد شده است. در این بخش، ماهیتابه‌ای قرار دارد که یادآور املت‌های معروف شخصیت گوئن در سریال است و بازدیدکنندگان می‌توانند ماسک چهره این شخصیت را نیز امتحان کنند.
گردشگری سریالی چگونه زندگی یک مالک را تغییر داد؟
کنیون علاوه بر پذیرش بازدیدکنندگان، با یک شرکت اتوبوس‌رانی که اتوبوس‌های آن در سریال دیده می‌شد همکاری کرده است. او همچنین با بدلکار یکی از شخصیت‌های سریال که روث جونز نقش آن را ایفا می‌کرد، همکاری داشته است.
سال گذشته، خانه او میزبان ۱۶۸ اتوبوس گردشگری بود؛ اتفاقی که به گفته خودش تأثیر عمیقی بر زندگی شخصی‌اش گذاشته است.
کنیون می‌گوید: پیش از این تجربه، احساس تنهایی زیادی می‌کرد، اما حضور بازدیدکنندگان باعث شد فرصت بیشتری برای ارتباط با دیگران پیدا کند. او این تغییر را عاملی برای بهتر شدن شرایط زندگی خود می‌داند.
این نمونه نشان می‌دهد گردشگری مبتنی بر فیلم و سریال تنها یک فعالیت اقتصادی نیست و در برخی موارد می‌تواند به ایجاد ارتباط اجتماعی و تغییر سبک زندگی ساکنان نیز منجر شود.
«تد لاسو» محله‌ای در لندن را تغییر داد
تأثیر سریال‌های محبوب فقط به خانه‌های محل فیلمبرداری محدود نمی‌شود. اگر یک مجموعه تلویزیونی مخاطبان زیادی داشته باشد، حضور آن می‌تواند اقتصاد محلی و فضای تجاری یک محله را نیز تغییر دهد.
بخشی از ریچموند لندن پس از فیلمبرداری سریال «تد لاسو» نمونه‌ای از این تحول بوده است.
در یکی از کوچه‌های محل فیلمبرداری، در کنار جواهرفروشی‌ها و فروشگاه‌های لوکس، فروشگاهی با نام «تد لاسو» ایجاد شده است. این فروشگاه بخشی از فضای رختکن سریال را بازسازی کرده و پوستر معروف «باور کن» را نیز در آن قرار داده است.
در این فروشگاه محصولاتی مانند پیراهن‌های مشابه لباس بازیکنان سریال، ماگ، شال و گوی‌های برفی عرضه می‌شود.
یک رستوران ایتالیایی در آن سوی خیابان نیز با ارائه پیشنهاد «مثل تد غذا بخور» تلاش کرده است از محبوبیت این شخصیت برای جذب مشتری استفاده کند. این پیشنهاد پنج پوندی شامل جعبه‌ای از بیسکویت‌های مورد علاقه تد است.
«همسایه‌ها» و هجوم گردشگران به یک محله
نمونه مشابهی از گردشگری تلویزیونی در استرالیا شکل گرفته است. طی ۳۷ سال، بیش از ۲۵۰ هزار طرفدار سریال «همسایه‌ها» با تورهای اتوبوسی به یکی از حومه‌های ملبورن رفتند.
هدف گردشگران، بازدید از یک خیابان بن‌بست بود که در سریال به جای خیابان خیالی «رمزی» مورد استفاده قرار می‌گرفت.
حجم بالای حضور گردشگران در نهایت به اندازه‌ای افزایش یافت که یک نگهبان امنیتی به صورت دائمی در این محل مستقر شد.
شهرت تلویزیونی ارزش خانه‌ها را هم افزایش می‌دهد
شهرت ناشی از حضور در یک سریال تنها به افزایش رفت‌وآمد گردشگران محدود نمی‌شود و می‌تواند ارزش اقتصادی ملک را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
نمونه قابل توجه، خانه والتر وایت در «بریکینگ بد» است. مالکان این خانه پس از سال‌ها مواجهه با طرفداران، آن را به قیمت ۱.۳ میلیون دلار فروختند.
گفته شده است خریدار این ملک یک شرکت پخش آنلاین بوده که قصد داشته خانه را به یک بنای یادبود تبدیل کند. ارزش این معامله در حالی قابل توجه است که قیمت خانه‌های مجاور حدود ۳۵۰ تا ۴۰۰ هزار دلار برآورد شده بود.
دو خانه دیگر که در سریال «گاوین و استیسی» دیده شده بودند نیز اخیراً به طرفداران این مجموعه فروخته شده‌اند. یکی از این خانه‌ها نیز تقریباً با همان وضعیت و وسایلی که در سریال دیده می‌شد، به فروش رسید.
گردشگری فیلم و سریال؛ فرصت اقتصادی در کنار چالش حریم خصوصی
تجربه این خانه‌ها نشان می‌دهد شهرت تلویزیونی می‌تواند هم فرصت باشد و هم تهدید. یک خانه یا محله مشهور ممکن است به جذب گردشگر، ایجاد کسب‌وکار و افزایش ارزش اقتصادی ملک کمک کند.
در مقابل، افزایش بازدیدکنندگان بدون برنامه‌ریزی می‌تواند آرامش ساکنان را مختل کند و حتی به نقض حریم خصوصی منجر شود.
به همین دلیل، موفقیت گردشگری مبتنی بر فیلم و سریال تا حد زیادی به ایجاد تعادل میان حقوق ساکنان، مدیریت گردشگران و استفاده اقتصادی از محبوبیت آثار تصویری وابسته است. این تجربه‌ها همچنین نشان می‌دهند که شهرت یک مکان در عصر رسانه می‌تواند سال‌ها پس از پایان فیلمبرداری نیز به حیات خود ادامه دهد.
منبع: ایسنا
