به گزارش عصر تهران، روسیه در حال سرعت بخشیدن به ساخت منظومه اینترنت ماهواره‌ای «راسوت» (Rassvet) است؛ پروژه‌ای که با هدف ایجاد یک شبکه ارتباطی در مدار پایین زمین (LEO) برای ارائه اینترنت پهن‌باند و خدمات ارتباطی توسعه می‌یابد.
نخستین مجموعه شامل ۱۶ ماهواره عملیاتی این منظومه در مارس ۲۰۲۶ با استفاده از یک فروند موشک سایوز به مدار زمین پرتاب شد. روسیه قصد دارد این پروژه را از یک سامانه آزمایشی به یک شبکه گسترده ماهواره‌ای تبدیل کند.
بر اساس برنامه اعلام‌شده، خدمات تجاری منظومه راسوت قرار است از سال ۲۰۲۷ آغاز شود. همچنین مسکو برنامه‌ریزی کرده است تعداد ماهواره‌های این شبکه را در همین بازه زمانی به حدود ۲۵۰ تا ۳۰۰ ماهواره افزایش دهد.
اهداف بلندمدت روسیه نشان می‌دهد که این کشور به دنبال توسعه گسترده‌تر این منظومه است. طبق برنامه‌های مطرح‌شده، تعداد ماهواره‌های راسوت ممکن است تا سال ۲۰۳۵ به بیش از ۹۰۰ ماهواره برسد.
راسوت از نظر معماری کلی به مدل منظومه ماهواره‌ای استارلینک شباهت دارد. در این نوع شبکه‌ها به جای استفاده از تعداد محدودی ماهواره بزرگ در مدارهای دور، مجموعه‌ای از ماهواره‌های کوچک‌تر در مدار پایین زمین قرار می‌گیرند.
قرار گرفتن ماهواره‌ها در مدار LEO باعث کاهش تأخیر ارتباطی می‌شود و امکان ارائه خدمات اینترنتی سریع‌تر را فراهم می‌کند. این فناوری در سال‌های اخیر به یکی از مسیرهای اصلی توسعه ارتباطات ماهواره‌ای تبدیل شده است.
وادیم اسکیبیتسکی، معاون رئیس اطلاعات دفاعی اوکراین، اعلام کرده است که روسیه روند استقرار راسوت را سریع‌تر از پیش‌بینی‌های اولیه دنبال می‌کند.
به گفته او، این منظومه اکنون ۱۶ ماهواره در مدار دارد و برنامه روسیه رساندن تعداد ماهواره‌ها به ۲۹۲ فروند تا سال ۲۰۲۷ و ۹۲۴ فروند تا سال ۲۰۳۵ است.
با وجود برنامه‌های گسترده روسیه، راسوت هنوز فاصله زیادی با منظومه استارلینک دارد. این شبکه آمریکایی با بیش از ۱۰ هزار ماهواره فعال در مدار، از نظر تعداد ماهواره، میزان پوشش و تجربه عملیاتی در سطح بسیار بالاتری قرار دارد.
راسوت در شرایط فعلی به‌صورت متناوب فعالیت می‌کند و پوشش آن همچنان محدود است. توسعه یک شبکه ماهواره‌ای در مقیاس جهانی نیازمند سرمایه‌گذاری سنگین، ظرفیت بالای پرتاب و زیرساخت‌های گسترده زمینی است.
موفقیت راسوت به توانایی روسیه در اجرای برنامه‌های پرتاب، تولید انبوه ماهواره‌ها و ایجاد زیرساخت‌های ارتباطی وابسته است. هنوز مشخص نیست که این کشور بتواند اهداف تعیین‌شده برای سال‌های ۲۰۲۷ و ۲۰۳۵ را به‌طور کامل محقق کند یا شبکه‌ای با پوشش و ظرفیت نزدیک به استارلینک ایجاد کند.
گسترش منظومه‌های ماهواره‌ای مدار پایین زمین در سال‌های اخیر به یکی از روندهای مهم صنعت فضایی تبدیل شده است. کشورها و شرکت‌های مختلف تلاش می‌کنند با توسعه این فناوری، دسترسی به اینترنت پرسرعت را در مناطق دورافتاده و کم‌برخوردار افزایش دهند.
